अमेझींग जंगल सफर

      आमची  ही पाचवी अमेरिका वारी ,प्रत्येक ट्रीप यादगार बनवायची असे माझ्या मुलीने आणि जावयाने ठरवलेले दिसते. अमेरिकेच्या स्वातंत्र्य दिनाच्या सुट्टीचा आम्ही फायदा घेतला, दोघांनी आठ दिवस सुट्टी घेतली आणि आम्ही यावेळी एक अनोखी ट्रीप करायची असे मुलीने आणि जावयाने ठरवले.

आम्ही प्रथम विंडसर पासून २५० मैलावर असलेल्या finger lakes area ला गेलो, जे पाच lake हाताच्या पंजाच्या आकाराचे आहेत ,जशी पाच बोटे पसरलेली आहेत म्हणून त्यांना finger lake म्हणतात.

                                                                                                                                                                 
        तिथे वॉटर taughannock falls ला गेलो, रस्ता खूप सुंदर होता दोन्ही बाजुला हिरव्या झाडांचे हिरवे हिरवे डोंगर होते, वातावरण खूप आल्हाददायक होते.

 दोन हिरव्या हिरव्या डोंगराच्या कुशीत सुंदरसा धबधबा बघताना भान हरपून गेले, आम्ही सर्वजन मिळून दहा लोक होतो, त्यामुळे  खुपच धमाल आली. सुंदर आणि अवाढव्य अशा kayuga lake वर सर्वानी पाण्यात जावून खूप मौज केली, जेवण केले.                                                 

       ह्या भागात बऱ्याच वायनरीज आहेत, आम्ही या भागात प्रसिध्द असलेल्या Lamoraux वायनरीज पाहण्यास गेलो.                                                                                                                                                                    

                                                                                                                                                                                                           

 

वायनरीज  बघून २ तास ड्राईव्ह करून Selkirk state पार्क येथे कॅम्पिंग साठी गेलो. जंगल खूप घनदाट आणि सुंदर होते, वळणाच्या वाटा, एक lake ओंटारिओ भव्य पसरलेला होता, एखादा समुद्र असल्याचा भास होत होता.  लाटा पण समुद्रा सारख्याच होत्या.                                                    

                                                                        आम्ही तेथे आत्ता पर्यंत कधीही पहिला नाही असा खूप सुंदर सूर्यास्त बघितला अक्षरशः डोळ्याचे पारणे फिटले. जणू धरतीवर आणि क्षितिजावर गुलाल पसरला आहे.  सूर्य आकाशात असताना ते सूर्य पाण्यात हळू हळू डुबताना पाहणे हा एक खूप अवर्णनीय अनुभव होय. मन भरून ते दृश्य आम्ही डोळ्यात आणि हृदयात साठवून ठेवले.                                                                                                                                                          

आणि आमचा केबिन मधील जंगल वास सुरू झाला, आम्ही घरात जे जे पदार्थ करतो ते ते पदार्थ तिथे अपुऱ्या सामग्रीनिशी करून खाल्ले, ते पण १० लोकांसाठी fire प्लेस वर बटाटे, रताळी, कनसे, marshmelo सर्व काही भाजून खाल्ले, पत्ते खेळले तसेच जय ने पण पत्ते खेळले. आमचे केबिन हे सेलकिर्क स्टेट पार्क येथे होते.

             
        दुसरे दिवशी सकाळी लवकर निघून १ तासाच्या अंतरावर  alecxandria  या गावात गेलो हे गाव Saint Lawrence  नदीच्या काठावर वसलेले आहे, गाव खूप मोहक होते, छोटेसे downtown त्यामधून फेरफटका मारायला मस्त मजा आली. तिथेच uncal sam boat tour ने आम्ही thousand island ची टूर  घेतली जी दोन्ही देशातून जाते, bridge ओलांडला की त्याच्या पलीकडे कॅनडा हा देश आहे पण आपल्याला तिकडे जाण्यासाठी व्हिसा लागत नाही पण आपण कॅनडातून चक्कर मारू शकतो .                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                         
             खूप वर्ष पूर्वी तिथे ग्लेशियर्स होते त्याचे पाणी वितळून नदी बनली आणि छोट्या छोट्या डोंगराचे टोक   म्हणजे हे छोटे छोटे आयलंड आहेत असे येथील लोक सांगतात .

तीच ही नदी Saint Lawrense.                                                                

                                                                                                  आम्हाला बोटीत बसल्या पासून इतकी सुंदर सुंदर व्हिलाज, सुंदर आणि आकर्षक घरे पाहायला मिळत होती, बोटीच्या दोन्ही बाजूने बघण्या साठी धावपळ करावी लागत होती . दोन्ही बाजूने नजर ठरणार नाही असे पॅलेसच म्हणा दिसत होती, प्रत्येक घराच्या बाजूला बोटींसाठी गॅरेज, आकर्षक फुलांच्या कुंड्या आणि बरेच काही दिसत होते.                              

       प्रत्येक विला पाहण्या सारखा होत. असे एकूण छोटे छोटे हजार पेक्षा जास्त आयलंड आहेत म्हणे. एक एका घराची  किंमत कित्येक million dollars आहे असे ती guide सांगत होती.                                                                                                                                                                                                                                            

           
       ब्रिज ओलांडून पलीकडे गेले की ,कॅनडा हा देश सुरू होतो पण तिथे व्हिसा लागत नाही ,त्या साईड ला तर     अजूनच आकर्षक व्हिलाज होते ,त्या लोकांचे life बघून आश्चर्य  वाटत होते , रात्रंदिवस पाण्यातच ,कुठे जायचे तरी निघाले बोट वल्हवत ,कार किंवा बाईक च्या ऐवजी बोट घ्यायची आणि जायचे बाहेर किती छान जगणे .                    

                                                                                                                 
                                                                                                                                                               
   येताना वाटेत boldt नावाच्या माणसाने बांधलेला castle होता तिथे थांबलो. Castle फारच आकर्षक होता.
                                                    

                                                                                                                                                                               
         73 वर्ष तो पडीक अवस्थेत होता, boldt याची बायको आजारी होती त्यामुळे त्याचे दुर्लक्ष झाले. अचानक त्याला आठवण झाली आणि त्याने बायकोच्या स्मरणार्थ हजारो डॉलर्स खर्चून बांधकाम केले.                                                                                                                                                                                                                                        

         
       आतील सजावट तर अगदी आकर्षक आणि सुंदर होती, किचन तर पूर्वीच्या काळचे पण अतिशय देखणे होते. हे त्यांचे डायनिंग रूम. राजे लोक कसे शाही पद्धतीने जगतात याची एक झलक होती.                                                                                                                                                                      

                                                                                                                                                                               
       प्रत्येक वस्तू अतिशय किमती आणि देखणी होती, प्रत्येकाचे बेडरूम वेगवेगळ्या पद्धतीने सजवलेले होते.      जागोजागी आकर्षक पेंटिंग लावलेली होती. फर्निचर तर अप्रतिमच होते.                                                                                                                                                   

                                                                                                                                                                                   
        कितीही वेळा बघितले तरी मन भरणार नाही अशा पद्धतीने रचना केलेली होती. दिवसभर आम्ही सगळे त्या आयलंड वरतीच होतो.                                                                                                                                                                        

४ जुलै हा अमेरिकेचा स्वातंत्र्य दिवस आहे.

रात्री स्वातंत्र्य दिन निमित्त आकर्षक फटाक्याची रोषणाई castle वर आयोजित केलेली होती. रोषणाई अप्रतिम होती. रात्री १२ वाजता आम्ही selkirk स्टेट पार्क येथे केबिन मध्ये परत आलो. आमची ८ दिवसाची ट्रीप ही संपूर्ण जंगल सफारीच म्हणजे जंगलातच वास्तव्य होते.                                                                                                                                                                                      

                                                                                                                                                    

पुढील मुक्काम संपूर्ण घनदाट जंगल आणि तंबू मध्ये होता. या ठिकाणाहून letchworth पार्क २ तासाच्या  अंतरावर होते. हा रस्ता पण खूपच सुंदर होता.                                                                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        आम्हाला घनदाट झाडीने वेढलेल्या गोलाकार जागेत तम्बू  लावायचा होता.   गेल्या गेल्या आम्ही तंबू            लावायची तयारी केली तो पंपाने फुगवून जमिनीत  खिळे ठोकले आणि त्याला मजबूत केले, त्या ठिकाणी एक  इलेकट्रीक चे कनेक्शन दिलेले होते त्यामुळं आम्हाला शेगडी वापरून जेवण बनवणे शक्य झाले   .                                                                                                                                                                                                                                

                                                                                                                                                                                         दोन रात्र दोन दिवस आम्ही संपूर्ण जंगलात होतो. फोन इंटरनेट वगैरे  सर्व बंद होते, सर्व जगाशी संपर्कच    नव्हता. एका दृष्टीने बरे वाटले. शांतपणे जीवन जगणे काय असते याचा सुंदर अनुभव आला .                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                   
      कसलेही इलेकट्रोनिक साधन नसताना आपण जगू शकतो याचा शोध लागला. कसलीही काळजी नाही.  कोणाचा फोन नाही, टीव्ही नाही एकमेकांशी भरपूर संवाद होतोय किती छान अनुभव होता. एकमेकांना भरपूर वेळ देतोय, मुले मुक्तपणे बागडतायत काय छान स्वप्न कल्पना आहे नाही.                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                                                                                                                               
        जीवनात असा अधून मधून स्वतः ला वेळ द्यावा माणसाने आणि स्वच्छंद जगावे याची मजा काही औरच स्वतः बद्दल जरा आत्म चिंतन करता येते. आमच्या तंबू ला वरून जाळी होती त्यामुळं झोपल्या जागेवरून चंद्र तारे दिसत होते, झोपल्या झोपल्या  चांदण्या आम्ही मोजल्या. खूपच छान कवी कल्पना वाटत होती, भोवती घनदाट जंगल आणि आपण आकाशाकडे तोंड करून शांत चंद्र तारे निरखत आहोत. अहाहा काय सुंदर.                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                                     
        आम्ही शेगडीवर काय काय नाही बनवले पास्ता सुद्धा बनवला. ही सफर पुन्हा पुन्हा अनुभवावी अशीच होती, त्यातच दोन्ही ही रात्री जंगलातील प्राणी ज्याला रॅकून म्हणतात तो वारंवार आमच्या तंबू जवळ येत होता त्यामुळं   अजूनच मनात धाकधूक वाटत होती. पण एकूण अनुभव छानच होता.                                                                                    

                                                                                                                                                                                   
      आम्ही दुसरे दिवशी Letchworth स्टेट पार्क मध्ये फिरलो एकूण एरिया  शेकडो मैलांचा आहे ,खोल दरी आहे ती पण मैलोन मैल आहे. याला दक्षिणे कडील grand caniyan असे म्हणतात. बेसॉल्ट चे खडक एकावर एक असे थर आहेत, तसेच small, middle आणि upper असे तीन fall आहेत, पण उन्हाळ्यामुळे पाणी खूप कमी होते, नाही तर सर्व जण व्हाईट वॉटर राफ्टिंग करणार होते.                                                                                                                                                              

             
    पूर्ण letchworth पार्क फिरण्यासाठी एक दिवस पुरणार नव्हता.
                                                                                                                 

पोरांनी पाण्यात खूप धमाल केली.                                                                                                                  

                                                                                                                                                                               
प्ले एरिया मध्ये जय आणि राम ने खूपच एंजॉय केले.                                                                                                                                                                                              

 संपूर्ण दिवस आम्ही पुरे पार्क पालथे घातले , तिथे मला एक अमेरिकन friend मिळाली ,ती खूप बोलकी  आणि  छान होती. थोड्याच वेळात आमची छान गट्टी जमली आम्ही एकमेकांचे email आयडी घेतले. ती इंडिया मध्ये येते म्हणाली आमची छान मैत्री जमली, दुसरे दिवशी मला मुद्दाम भेटायला तंबू मध्ये आली. मला खूप छान वाटले. ती फ्लोरिडा वरून आरव्ही ने आली होती, तिने चार स्टेट पार्क केले होते. शाळेत टीचर आहे म्हणाली.                                                                                                                                                                                                      

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         आमचा  आता जंगलाचा मुक्काम संपत आला होता .कारण २ रात्र आणि २ दिवस झाले आम्हाला इथे येऊन  आम्ही दुसरे दिवशी परत selkirk state पार्क मधील केबिन मध्ये जाण्यासाठी निघालो  .                                                                                                                      

                                                                                                                                 

             
    आम्ही जो रस्ता निवडला तो फारच scenic होता. सगळीकडे हिरवी हिरवीगार शेतं जणू काय धरती हिरवा शालू नेसली आहे. काही शेते पिवळी होती ते गव्हाचे पीक होते, कुठे हिरवे तर कुठे पिवळे वा काय अप्रतिम दृश्य होते.                                  

                                                                                                                                                                                 
    हिरव्या शालूला जणू काय पिवळा पदर अहाहा काय वर्णावे.  एखाद्या सिनेमाचे शूटिंग करावे असे लोकेशन होते, तिथून हलण्याची इच्छाच होत नव्हती.                                                                                                                                

                 
     










 जिकडे पाहावे तिकडे हिरवा आणि पिवळा रंग पसरलेला होता. इथे lake ची नुसती रेलचेल आहे. दर १० मैलावर १ lake असतो, आणि प्रत्येक lake अतिशय भव्य जणू काय समुद्र च आहे असा भास होतो. आम्ही परत एक lake वर थांबलो, तिथे जेवण केले .

तिथे अजून एक अजबच गोष्ट पाहायला मिळाली .                                                                                                                                                                                

                                                                                                                                                                                   
      सायकल रिक्षा टाईप एक वाहन होते त्यात २ ते ६ माणसे बसून प्रत्येकाने पायडल  मारायचे होते. आम्ही सर्वजण बसून पूर्ण पार्क मध्ये फेरी मारली. पोरांनी पतंग उडवले. जिथे जाऊ तिथे आम्ही धमालच करत होतो.                                                                                                                                                                

                 
     संध्याकाळी आम्ही सेलकिर्क  स्टेट पार्क मध्ये पोचलो. आजही आम्ही सर्वानी ओंटारिओ lake मध्ये एक अविस्मरणीय संध्याकाळ अनुभवली. तिथे गेल्यावर आम्ही मिनी गोल्फ ला गेलो आणि सर्वानी go-carting केले.                                    

                                                                                                                                                                                       
    मिनी गोल्फ मध्ये राम सर्वात छान खेळला. त्याचा score सर्वात कमी झाला. राम ने आणि जय ने तर खूपच एंजॉय केले. एकूण १८ प्रकारचे पॉईंट होते. प्रत्येक पॉईंट मद्ये कमीत कमी वेळेत बॉल न्यावयाचे होता, हा प्रकार नवीनच असल्याने खूप मजा आली.                                                                                                                                                                                                                                                                                                

                             
     प्रत्येक  खेळाचा आणि प्रत्येक क्षणाचा आम्ही सर्वानी खूप आनंद घेतला. जय आणि राम तर पाणी काय, जंगल काय, हिरव्या-हिरव्या शेतात काय मनसोक्त आनंद घेतला आणि ८ दिवसाची भरपूर धमाल केली .                                      

                                                                                                                                                                 
     आम्ही सर्वानी रात्री केबिन मध्ये येऊन कॅम्प fire केले, गाणी म्हटली विजय  भाऊंनी तर एक खूप सुंदर गाणे म्हटले, त्यांचे गाणे खूप जुने पण अर्थ पूर्ण होते आम्ही सगळे मंत्रमुग्ध झालो. जय आणि राम सहित सर्वानी पत्ते पण खेळले. जय तर बदाम सात या खेळात २ वेळा जिंकला.                                                                                                                                                                                                                                                                        

     

                                                       
     दुसरे दिवशी आम्ही lake ओंटारिओ च्या वेगळ्या beach वर गेलो . तेथील पाणी एव्हढे स्वच्छ आणि  नितळ होते की खालचा तळ  दिसत होता परत आम्ही सर्वानी त्या बीच वर खूप मजा केली, कारण कितीही लांब गेले तरी पाणी खोल नव्हते.                                                                                                                                                                

                 
      जय आणि विजय भाऊ आणि रामने मिळून एक सुंदर किल्ला बनवला. त्याला लाईट हाऊस पण बनवले ,    जाणारी येणारी माणसे थांबून किल्ला बघत होते .                                                                                                                                                  

                                                                                                                                                                                         
    किल्ल्यावर  रामने पानाचा झेंडा लावला होता. राम आणि जय ने वाळूत आपापली नावे लिहून धमाल केली. आम्ही बीचवर खमंग बिर्याणी घेऊन गेलो होतो. आत्ता पर्यंत अपुऱ्या सामना निशी केलेली एव्हढी खमंग बिर्याणी कुणीच खाल्ली नव्हती. धन्यवाद आश्विनी आणि प्रीती.                                                                                                                                                                                                                                                                                  

                                                                                                                                                                                             
    आम्ही सर्वानी पतंग उडविण्याचा आनंद घेतले, मी आणि माझ्या विहीन बाई यांनी आयुष्यात प्रथमच पतंग उडविला. आयुष्यात काहीही करायचे शिल्लक ठेवायचे नाही.                                                                                                      

                                                                                                                                                                                 
    रात्री केक आणून आनंद चा वाढ दिवस साजरा केला. त्याला आम्ही सरप्राईज देणार होतो पण ऐनवेळी जय ने सांगून टाकले तरी पण अनु आणि आम्हाला खूप छान वाटले.                                                                                              

                                                                                                                                                                                       
    ट्रिपचा शेवट खूप गोड आणि छान झाला कारण आम्ही सर्वानी केक कापला,मेणबत्त्या लावल्या आणि  शेवटी खूप काही सुंदर आणि अविस्मरणीय आठवणी घेवून जड अंतःकरणाने  आम्ही परतीच्या  वाटेल लागलो.                                                  
    आमच्या वाटेत परत येताना corning glass museum  येथे थोडे थांबलो, ते museum देखत खुप  सुंदर आणि अप्रतिम होते . आम्ही ते पण खूप आवडीने बघून घेतले. कितीही बघितले तरी मनाचे समाधान होणार नव्हते.

                                                                                                                                                                                                                                         
                                                                                                                                                                                            जगातील  प्रत्येक देशातून जमा केलेल्या विविध वस्तू येथे होत्या , २०० ते ३०० वर्षाच्या जुन्या आणि    दुर्मिळ वस्तू इथे आकर्षक पद्धतीने मांडलेल्या होत्या .                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                           
   आम्ही इथे मनसोक्त फिरलो, विविध शो पण बघितले. रामने एक वस्तू पण बनवली glass च्या साहाय्याने त्याला पण एक वेगळा अनुभव मिळाला.  अशा पद्धतीने आमच्या एकूण जंगल सफरीचा शेवट झाला .        

वर्षातून एकदा तरी असे रिफ्रेश होण्यासाठी आणि आपल्या कुटुंबाला पुरेसा वेळ देण्यासाठी भटकंती करावी .                                    

अमेझिंग न्यूझीलंड

        आम्ही १८ मार्च ते २८ मार्च केसरी सोबत न्यूझीलंडच्या ट्रीपसाठी गेलो. प्रथम सिंगापूर ,तिथून सिडनी आणि मग ऑकलंड असे एकूण आम्हाला १८ तास विमानाने लागले,

        वरील एअरपोर्ट हा मुंबई चा नवीन झालेला खूपच सुंदर असा आहे. परदेशातील एअर पोर्टशी त्याची आता तुलना होवू शकते.   

     ऑकलंड एअरपोर्ट  हा काही फार मोठा नाही पण ठीक आहे. संपूर्ण न्युझीलंड
ची लोकसंख्या फक्त ४५ लाख आहे,त्यातील १३ लाख लोक ऑकलंड येथे राहतात. येथून साऊथ पोल फक्त १३०० कि.मी.वर आहे आणि तिथे जाण्यासाठी न्युझीलंड आणि अमेरिका यांच्या संयुक्त  विद्यमाने इंटरन्याशनल  antarctika सेंटर तयार केले आहे. विमान ढगावरून जाताना असे वाटत होते कि आपण स्वर्गातून जात आहोत.ढगांचे दाट थर पसरलेले होते .
       

           
      ऑकलंड वरून २०० कि.मी.वर  असलेल्या rotorua या ठिकाणी आम्ही दुसरे दिवशी गेलो. जाताना वाटेत वैटामु केव्हजला गेलो या केव्ह्ज जमिनीच्या खाली आहेत आणि तेथील साऊनड सिस्टीम हि डॉल्बी सारखी आहे. त्यामुळे तिथे आवाज घुमतो सगळे आपापली राष्ट्रगीते म्हणतात आम्ही आपले जन गण मन हे राष्ट्रगीत म्हणले तेव्हा उर अभिमानाने भरून आला. त्या केव्हज च्या खाली पाणी आहे त्यात बोटीने जायचे तिथे संपूर्ण अंधार आहे तसेच हळू हळू बोटीत बसायचे आणि नावाडी बोट अंधारातच चालवितो आणि त्यातून जाताना एक अद्भुत दृश्य आपल्याला दिसते असे वाटते कि, आपण आकाशाच्या खालून जात आहोत आणि आकाशात हजारो चांदण्या चमचम करत आहेत, आपण थोडा देखील आवाज करायचा नाही कारण तिथे छताला काजवे  लटकलेले असतात आणि ते आवाज केला तर उडून जातील , मस्त पैकी चांदण्या रात्री आपण फिरत आहोत असे वाटते. हा एक अप्रतिम अनुभव होता. २० मिनिटाने बाहेर आल्यावर आपण भानावर येतो.याठिकाणी पंडित रविशंकर यांच्या गाण्याचा कार्यक्रम झाला असे कळले.
            

      आम्हाला न्यूझीलंड येथे सगळ्या ठिकाणी भारतीय पद्धतीचे जेवण अगदी पापड,लोणची पासून साग्रसंगीत मिळाले. न्यूझीलंड ची राजधानी वेलिंग्टन आहे पण सरकारी कारभार सगळा ऑकलंड येथून चालतो, तसेच येथे मौरी हे आदिवासी लोक आहेत, तसेच येथे मेंढ्याची पैदास खूप असल्याने येथे लोकर खूप अप्रतिम प्रतीची तयार होते.  तसेच दुग्धजन्य पदार्थ पण तयार होतात किंबहुना हेच दोन येथील मुख्य व्यवसाय आहेत. वाटेत आम्ही मौरी विलेज येथे मौरी डान्स बघितला.
        

     त्याच  वाखारेवारेवा विलेज मध्ये थर्मल रिझर्व एरिया आहे तो १२० हजार वर्षे जुना आहे, तिथे काही भागात गरम पाण्याचे उंच कारंजे उडत असते आणि चिखल पण खदखदत असतो तसेच संपूर्ण गावात देखील जागोजागी  असेच पाण्याचे कारंजे आणि चिखल खदखदत असतो. सगळीकडे गंधकाचा वास येतो.
     

           दुपारी आराम करून संघ्याकाळी आम्ही फिरत फिरत गार्डन मध्ये गेलो   तिथे एक सुंदर म्युझियम होते पण बंद असल्याने आम्ही बाहेरून बघितले   येथील व्यवहार सगळे साधारण ६ वाजताच बंद होतात .
           

 
       इथून दुसरे दिवशी आम्ही अग्रोडोम येथे शिप शो बघितला . अंगावर भरपूर लोकर असलेल्या आणि थोडे फार प्रशिक्षण दिलेल्या मेंढ्याचा शो होता तो शो सादर करणारा माणूस खूपच बोलघेवडा होता तो सगळ्यांना आपल्या शो मध्ये सामील करून स्टेजवर बोलवत होता, एकेका देशाचे नाव घेतले कि त्या त्या देशाचे लोक हात वर करून जल्लोष करत असत. त्याने ५ मिनिटात लोकर मेंढ्याच्या अंगावरून काढली आणि प्रेक्षकात वाटून टाकली .

             एका भारतीय हॉटेल मध्ये तेंडूलकरचे ज्याकेट लावलेले होते आणि त्यावर संदेश लिहिलेला होता तेव्हा किती छान वाटले म्हणून सांगू, उर अभिमानाने भरून आला.
         

             तिथून आम्ही परत ऑकलंड ला आलो तिथे स्काय टोवर वरून शहराचे विहंगम दृश्य दिसले.तसेच केली टार्ल्टन नावाचे अंडर वाटर वर्ल्ड छान होते .
       

        आम्ही ऑकलंड वरून विमानाने क्विन्स टाऊन येथे गेलो तेथील एअरपोर्ट तर डोंगराच्या कुशीत आणि सुंदर अशा ठिकाणी आहे .समोरच सुंदर निळ्याशार
पाण्याचा vakatipu लेक आहे. मला वाटते न्यूझीलंड हा देश लेकचाच म्हणून ओळखला जात असावा .

                     

    क़्विन्सटाऊन हे vakatipu लेकच्या काठावर वसलेले एक टुमदार शहर आहे, इथे सुंदर सुंदर हॉटेल्स आहेत, छान छान घरे आहेत आणि आमच्या हॉटेल मधून बाल्कनीतून आम्हाला हा अतीव देखना लेक दिसत होता सकाळी उठले कि लेक बघ, रात्री चांदण्यात लेक बघ असे चालले होते.तिथे आम्ही गंडोला राईड घेतली वर गेल्यावर सगळ्यांनी एकदम आहा आहा असे उद्गार काढले कारण
समोरील दृश्यच तसे होते, समोर निळेशार पाणी,दोनही बाजूला हिरवे हिरवे डोंगर त्यावरून जाणारे शुभ्र ढग  आणि खाली छोटी छोटी सुबक देखणी घरे अहाहा काय वर्णन करावे शब्दच अपुरे पडले, असे ते स्वर्गीय दृश्य होते .
                 

      तिथे आम्ही बंजी जंप, तसेच arrotown म्युझियम बघितले आणि जेट बोट राईड घेतली . बंजी जंप म्हणजे नदीवरच्या पुलावरून दोरी कमरेला बांधून नदीत उलट्या बाजूने उडी मारणे ,खाली येताना गोल गोल फिरवतात आणि खाली  गेल्यानंतर एक बोट आपल्याला घेवून जाते.
               

         जेट बोट तो इतक्या fast चालवीत होता कि,आम्ही सगळे ओरडत होतो , थोड्या थोड्या वेळाने तो बोट  ६० अंशाच्या कोनात फिरवत असे.त्यापूर्वी तो आपला हात वर करून गोल फिरवत असे कि,आम्ही समजायचे तो बोट फिरवीत आहे म्हणून . बोट गिर्कन फिरली कि आम्ही ओरडायचो मस्त राईड होती .
                   

     त्यानंतर  आम्ही vakatipu लेकवर फिरायला गेलो खूप छान हवा होती तिथे पण एन्जॉय केले. छोटीशी पण सुबक अशी सुंदर बाजारपेठ होती .
                   

           क़्विन्सटाऊन  हे इतके देखणे शहर होते कि, तीन दिवस राहिलो तरी मन भरले नाही . तेथून ३०० कि.मी. अंतरावर milford sound हे ठिकाण होते.
आम्ही कोचने सकाळीच निघालो सूर्याचे कोवळे किरण लेक वर पडले होते. डोंगराच्या कडा किरणात चमकत होत्या . सगळीकडे प्रफुल्लीत वातावरण होते.
हा संपूर्ण रस्ता तर खूपच छान होता .
         

      सम्पूर्ण रस्ता इतका सुंदर होता कि कुठे फोटो काढू अन कुठे नाही असे होत होते .   रस्त्यात फिजीओर्द न्याशनल पार्क होते तिथे पण खूप छान हवा होती .
             

        मिरर लेक मध्ये डोंगराची छाया पडते हि पण कल्पना छान होती . वाटेत आम्हाला पाऊस लागल्याने छोटे छोटे धबधबे तयार झाले होते एकदम बढीया वातावरण होते जणू काय निसर्ग आम्हाला आपली वेगवेगळी रूपे दाखवत होता.
                 

          जगात जी महत्वाची १० ठिकाणे आहेत त्यात milford sound हे ठिकाण  दुसर्या स्थानावर आहे  , निसर्गाने न्यूझीलंड या देशाला सुंदरतेचे वरदान दिले आहे .
         

     

       समुद्राचे आत घुसलेले पाणी आजूबाजूला हिरवेगार डोंगर,त्यावरून वाह्नारे ओघळ ,वरून जाणारे ढग ,पर्वतावरील बर्फ अशी हि क्रुझ राईड होती आम्हाला जेवण पण भारतीय होते, हा लेक टास्मान समुद्राला जावून मिळतो. एका माणसाचे नाव milford होते त्यावरून हे नाव पडले. त्याची अखेरची इच्छा होती कि, त्याला हे ठिकाण पाहायला मिळावे, सर्वात सुंदर असे हे ठिकाण होते .क्रुझ च्या डेकवरून आजूबाजूला नजर ठरत नव्हती कुठे बघावे काही कळत नव्हते

         वाटेत जाताना सुद्धा सुंदर सुंदर नजारे होते, हिरव्या गवतावर चरणाऱ्या
पांढर्या शुभ्र गुबगुबीत मेंढ्या ,कुठे उघडे बोडके डोंगर त्यांची  पण  वेगळीच शोभा होते .एक मिनिट सुद्धा डोळे मिटू नयेत असे वाटे .
           

         वाटेत लागलेला अन्नावू लेक हा वेगळेच रूप घेतलेला होता, कुठे डोंगरावर ढग,कुठे धुके, कुठे पांढरा शुभ्र बर्फ असे सारखे चालले होते .ढगाचा पाठ शिवणीचा खेळ चालू होता .
           

           
       येथील राष्ट्रीय पक्षी किवी आणि सिल्व्हर लीफ  हे आहे .तसेच चास्म वाटर फाल हा पण सुंदर होता .
   

     
           आम्ही क्रुजने एका वाटर फालच्या खाली गेलो तेव्हा तर अंगावर पाण्याचे तुशार  उडले आणि आम्ही चिंब भिजलो हि राईड कधीच संपू नये असे वाटत होते .
             

 
          तिथून आम्ही chraistchurch ला गेलो वाटेत पझल वर्ल्ड वान्नाक्का येथे होते , ते बघितले तिथे सगळ्या उलट गोष्टी होत्या . पाणी खालून वर जात होते, आपण हवेत उलटे होत होतो, नामवंत नेत्यांचे चेहरे एका रूम मध्ये लावले होते ते आपण फिरु  त्या दिशेला तोंड फिरवत आहेत असा  भास होत असे. असे अनेक जादुई प्रकार होते  ४ डी पिक्चर पण होते .            

     तिथे भूलभुलैया पण होते माणूस त्यात हरवून गेला कि,तासभर वाट सापडत नसे .

            माउंट कुक वर हेलिकॉप्टर राईड हा चित्त थरारक अनुभव होता , एका हेलिकॉप्टर मध्ये सहा माणसे गेलो, तो कप्तान आम्हाला विविध माहिती सांगत होता , जास्त बर्फ नव्हता पण त्यात खेळलो खूप मजा केली हि राईड ४० मिनिटाची होती त्यासाठी ३५० डॉलर घेतले गेले . बर्फाच्या डोंगर वरून जाताना खूप सही वाटत होते एक उत्सुकता होती  ती पूर्ण झाली .

                        त्यानंतर एक स्वर्गीय अनुभूती आम्हाला मिळाली आम्ही आ वासून बघतच राहिलो कारण समोरील दृश्यच  तसे होते , निळेशार पाणी, त्यावर चमकणारे सूर्य किरण त्यामागे बर्फाचा डोंगर आणि दोनही बाजूला हिरवे डोंगर बाजूला हिरवीगार सुचीपर्णी झाडे एखाद्या चित्रातील दृश्य पाहत आहोत असे वाटले समोर अप्रतिम असा पुक्काकी लेक होता आम्ही गर्भगळीत झालो .  तोंडातून शब्दच निघत नव्हते आ वासून बघतच राहिलो . काय निसर्गाची किमया आहे काही कळत नव्हते .यानंतर जगात काही सुंदर असेल असे वाटत नाही, अजून काही बघण्याची ईच्छाच नव्हती .

                      ह्रद्याच्या कप्प्यात साठवून ठेवावे आणि ते कधीच बाहेर काढू नये असे ते क्षण होते .

       शेतात पाणी देण्यासाठी वेगळ्या प्रकारचे स्प्रिंकलर हिरवेगार असे
मेलोनमैल  पसरलेले वायनरी शेती आणि सलाड तसेच कोबीची शेते काय अवर्णनीय देखावे होते तसेच डोंगर तर इतके वेगवेगळे होते कि काय सांगावे .
       त्यानंतर आला लेक tekapu तो पण आधीच्या तोडीस तोड होता किती फोटो काढावे कळत नव्हते .

      न्यूझीलंड हा देश लेक चा देश म्हनुनच ओळखला जातो .
     आम्हाला हा सुंदर प्रवास कधी संपूच नये असे वाटत होते . 
           संध्याकाळी ७ वाजता christchurch येथे पोचलो . दुसरे दिवशी येथील इंटर national अंटार्क्टिका सेंटर बघायला गेलो . त्यात तेथील जीवन तिथे वीज कशी नेली, लोक कसे राहतात ते सगळे video क्लिप द्वारे तसेच मोठ्या स्क्रीन वर मुव्ही तयार करून सुंदर प्रकारे सादर केले आहे .

                                    तिथे रिसर्च साठी गेलेले लोक कसे राहतात, तसेच तिथे जाण्यासाठी काय तयारी करावी लागते याच्या फिल्म आहेत तसेच उणे ८० डिग्री तापमानात गेल्यावर काय फील होईल ते एका खोलीत नेवून तितके तापमान सुरु करून आपल्याला फील देतात तेव्हा तर आपण मरू कि काय असे वाटते इतके तिथे थंड असते . आपल्याला storm चा फील देतात .साऊथ पोल वरील स्थिती हे पण दाखवले आहे खरच हे एकदा जरूर पाहण्या सारखे आहे .

       बोटानिकल गार्डन, मोना व्हाले गार्डन जे avon नदीवर आहे तसेच म्युझियम  पण खूप छान होते . तसेच अंटार्क्टिका सेंटर येथे पेंग्विन होते ते दुडूदुडू  चालत होते ते बघून मजा येत होती.

            मोना व्हाले गार्डन मध्ये रोज गार्डन पण होते ते पण अप्रतिम होते .

        मला न्यूझीलंड मधील पहिली गोष्ट आवडली तो लेक पुक्काकी,त्यानंतर लेक टेकपू ,त्यानंतर milford sound  आणि सर्वात शेवटी बाकीची ठिकाणे पण
एकूणच सर्वच देश खूप सुंदर आणि देखणं आहे तसेच निसर्गाचे या देशावर वरदान आहे.  एकदा जरूर इथे जावे आणि आपल्या जीवनाचे सार्थक झाल्या सारखे समजावे .